Prijsregulering

De economische theorie gaat ervan uit dat ondernemingen zich het meest zullen inzetten om aan klanten qua prijs en kwaliteit de beste service te bieden als zij moeten concurreren met andere ondernemingen. Daarom is in de energie-industrie waar mogelijk concurrentie geïntroduceerd (bijv. ten aanzien van productie-, groothandels- en retailactiviteiten). Concurrentie is echter niet haalbaar in alle segmenten van de energiesector; transmissie- en distributienetwerken blijven gereguleerd. In veel gevallen worden productie- en leveringsactiviteiten geregeld en bewaakt door regelgevende instanties.

Regelgevende instanties moeten er bijvoorbeeld op toezien dat de gereguleerde dienstenaanbieders hun sterke positie op de markt niet uitbuiten door middel van inefficiënte exploitatie, te hoge prijzen en/of onvoldoende leveringskwaliteit. Met andere woorden: een goed regulerend regime moet bedrijven de kansen en prikkels geven die vergelijkbaar zijn met die waarmee zij in een concurrerende markt mee geconfronteerd zouden worden. Bij het nabootsen van de krachten van de markt moeten de regelgevende instanties deze verplichting echter ook in balans brengen met de noodzaak om rekening te houden met de belangen van de netwerkeigenaren van de gereguleerde bedrijven, om ervoor te zorgen dat zij een redelijk rendement op hun efficiënte investeringen kunnen realiseren.

Krachtens rendementsregulering worden door de regelgevende instanties voor het bedrijf zodanig prijzen vastgesteld dat deze de productiekosten van het energiebedrijf dekken en een kapitaalrendement inhouden dat voldoende is voor een blijvende bereidheid van investeerders om de activa van het bedrijf te vervangen of uit te breiden. Deze methode is onderhevig aan de kritiek dat bij gebruik hiervan er onvoldoende prikkels zijn om kosten onder controle te houden en te verlagen. Er zijn talrijke regelgevende methodologieën (inkomstenplafonds, prijsregulering, maatstafconcurrentie) ontwikkeld om de tekortkomingen van rendementsregulering in meer of mindere mate te bestrijden. Al deze alternatieve methodologieën richten zich op het ontwikkelen van stimuleringsmechanismen door van prijsreguleringsmethoden die zijn gebaseerd op rendementsopbrengst, over te gaan op prijsreguleringsmethoden die zijn gebaseerd op stimuleringsmaatregelen, en door over te gaan op toepassing van een vergelijkende aanpak door middel van benchmarking, in tegenstelling tot de slechts individuele prestatiebeoordeling van gereguleerde dienstenaanbieders.

KEMA adviseert de industrie (netwerkbedrijven, producenten, leveranciers) en regelgevende instanties over de conceptuele ontwikkeling, kwantitatieve modelvorming en praktische implementatie van diverse prijsbeheersingsstrategieën, zoals:

• opstellen van opbrengstdoelstellingen

• ontwerpen van reguleringsformules en stimuleringsprogramma's

• raming van kapitaalkosten

• projectie van kapitaaluitgaven en operationele kosten

• ontwikkelen van regels voor financiële verslaglegging in het kader van regulering

• beoordeling van efficiëntie.

Voor meer informatie kunt u contact met ons opnemen.