Fabrikanten van elektrische en elektronische apparaten krijgen te maken met twee nieuwe Europese richtlijnen die het milieu beter moeten beschermen. Rond deze zogeheten WEEE en RoHS richtlijnen heerst nog zoveel onduidelijkheid dat KEMA informatievoorziening aan haar klanten onontbeerlijk acht.

Vanaf 13 augustus 2005 treedt de richtlijn ‘Waste of Electrical and Electronic Equipment’ (WEEE) in werking. Fabrikanten van deze apparatuur zijn vanaf dat moment verantwoordelijk voor de juiste verwerking van hun producten als die aan het einde van hun levensduur zijn. Bovendien moeten ze op voorhand kunnen aantonen dat ze de financiering van de inzameling en verwerking rond hebben.

Uitvoering per land
Het grote probleem met deze richtlijn is dat op Europeees niveau nergens duidelijke procedures zijn vastgelegd hoe een fabrikant aan de richtlijn moet voldoen. Bij CE-richtlijnen staan dergelijke conformiteitsprocedures wel op papier. Een fabrikant die de toets der kritiek heeft doorstaan kan zijn producten op de hele Europese markt afzetten. Bij de WEEE is het aan elk van de lidstaten afzonderlijk om daar invulling aan te geven.

Verwijderingsbijdrage
Nederland heeft met zijn zogeheten verwijderingsbijdrage en de centrale instantie NVMP al vroegtijdig een simpele en doeltreffende oplossing bedacht. Een fabrikant hoeft alleen nog maar te registreren hoeveel hij in Nederland verkoopt. Een bankgarantie is niet nodig want de consument betaalt. In een land als Duitsland is een complex systeem bedacht waar een fabrikant naar gelang zijn marktaandeel moet aantonen dat een bepaald deel van het afval verwerkt wordt. Een heikel punt is dat alleen Duitse ondernemers producten kunnen laten registreren. In landen als Frankrijk en Engeland is de nationale wetgeving nog steeds niet van kracht. De internationale handel zou belemmeringen kunnen ondervinden van het ontbreken van nationale uitvoeringsregelingen of onduidelijkheden in de nationale uitvoeringsregelingen.
Fabrikanten hebben daarom een enorme behoefte aan informatie over de uitvoering per land. Om hen tegemoet te komen heeft KEMA voor elke lidstaat een overzicht van wetgeving, registratie, recycling en financiering gemaakt. Dit rapport, waarin de situatie in alle 25 lidstaten beschreven wordt, is inmiddels beschikbaar. 

Gevaarlijke stoffen
In opzet wellicht helderder maar in zijn gevolgen minstens zo ingrijpend is de richtlijn ‘Restriction on Hazardous Substances’ (RoHS). Deze richtlijn die medio 2006 van kracht wordt, verbiedt het gebruik van lood, kwik, cadmium, zesvoudig chroom en bromium in elektrische en elektronische producten, met uitzondering van medische en testapparatuur. Het verbod van deze gangbare stoffen stelt fabrikanten voor de opgave hun ontwerp en productieproces aan te passen zonder in te boeten op veiligheid. De vraag bij deze richtlijn is hoe gemeten moet worden of en hoeveel van deze stoffen in een product zitten en vooral, hoe nauwkeurig. De richtlijn zelf biedt ruimte voor interpretatieverschillen.
KEMA geeft daarom zijn klanten informatie over de inhoud van de richtlijn, waar fabrikanten op moeten letten als ze hun product willen laten testen en welke interpretaties mogelijk zijn. Het is mogelijk de producten in het scheikundig laboratorium van KEMA te laten onderzoeken. Daarnaast is er een samenwerking met China Dragon Inspection and Certification die deze producten eveneens kan testen.